Activiste vecht voor kinderen van slachtoffers
Na de moord op haar dochter Sandra is Marian Stoppelenburg uit Gelderland niet bij de pakken neer gaan zitten. In plaats daarvan heeft ze zich ingezet voor slachtoffers van femicide en pleit ze voor verbeteringen in de jeugdzorg, vooral voor de kinderen die met de gevolgen van dergelijke tragedies moeten leven.
De schokkende gebeurtenis heeft een diepe indruk achtergelaten op Marian. Toen ze het nieuws over de dood van haar dochter hoorde, stortte haar wereld in. Sandra was niet alleen haar kind, maar ook een moeder. De impact van haar verlies is enorm, vooral voor de kleinkinderen die nu zonder hun moeder verder moeten.
Marian vertelt dat haar kleinzoon door jeugdzorg onjuiste informatie heeft gekregen over de omstandigheden van de dood van zijn moeder. In plaats van hem de waarheid te vertellen, werd hem een verhaal gepresenteerd waarin Sandra in een “liefdevolle omhelzing” zou zijn gevonden. Deze leugen heeft niet alleen de rouwverwerking bemoeilijkt, maar ook het vertrouwen van het kind in de hulpverlening aangetast.
Met haar verhaal wil Marian anderen helpen die in dezelfde situatie verkeren. Ze hoopt door haar strijd bewustzijn te creëren over de impact van femicide en de noodzaak voor een betere aanpak binnen de jeugdzorg. “Kinderen verdienen eerlijkheid en steun in hun rouwproces,” zegt ze gedreven.
Marian heeft inmiddels diverse bijeenkomsten georganiseerd en samenwerking gezocht met andere organisaties die zich inzetten voor slachtoffers van geweld. Haar doel is om beleidsmakers te laten inzien hoe belangrijk het is dat kinderen goed begeleid worden na ingrijpende gebeurtenissen zoals dit.
- Marian strijdt voor betere communicatie binnen jeugdzorg.
- Ze wil dat kinderen de waarheid horen om hun rouw te kunnen verwerken.
- Door haar inzet hoopt ze beleid te beïnvloeden ten behoeve van slachtoffers.
Met haar onverzettelijke inzet probeert Marian niet alleen het verdriet om haar dochter een plek te geven, maar ook anderen te beschermen tegen het leed dat zij heeft moeten ondergaan. Haar verhaal is een oproep tot actie voor zowel beleidsmakers als de samenleving. “We moeten ervoor zorgen dat kinderen gehoord worden en dat er eerlijke communicatie is,” concludeert ze vastberaden.